Εντάξει… δεν είναι στο κενό και αν ψάξεις λίγο περισσότερο το θέμα,  το b.a.s.e. jumping είναι μια ανώφελη δραστηριότητα που απλά βάζεις σε κίνδυνο τη σωματική σου ακεραιότητα. Αλλά το βίντεο ΤΑ ΣΠΑΕΙ!
Είναι ελεύθερη πτώση στο πιο βαθύ άνοιγμα σπηλιάς στον πλανήτη. Η Cave of Swallows βρίσκεται στο Μεξικό και έχει 400 μέτρα βάθος. Λόγων των χαρακτηριστικών της, εκεί βρίσκουν καταφύγιο χιλιάδες πουλιά της περιοχής γι` αυτό και οι πτώσεις γίνονται αφού ξυπνήσουν και πετάξουν μακριά.
…Και για όσους αναρωτιόνται για το πως βγαίνεις από τη σπηλιά μετά, απλά κάνεις ορειβασία.

Posted in για τα μάτια σου (και όχι μόνο) Tagged: περιβάλλον, γιου-χου, videos

Το πρώτο τραγούδι της χρονιάς είναι μια freak, indie παραγωγή από τον αμερικάνο (μεγαλωμένο στη Βενεζουέλα) Davendra Banhart. Έχω την ανάγκη να ακούσω κάτι χαρούμενο (και όχι αφελές) που να μου σπάσει τη φρίκη των τελευταίων ημερών.
Το βιντεάκι της Carmensita είναι σε ακόμα πιο σουρεάλ κατάσταση, που η συμμετοχή της Natalie Portman το κάνει πιο “τραβηχτικό”. Για να κάνω και το πρώτο κουτσομπολιό της χρονιάς, υπήρξε ένα κι ένα “affair” ολίγων μηνών μεταξύ της ηθοποιού και του τραγουδιστή…

Ελάτε… πείτε αυτό που σκέφτεστε…” Γμτ…Αυτοί οι “φρικομουσάτοι” παίρνουν τα καλύτερα κορίτσια….”
Posted in το τραγουδι της εβδομάδας Tagged: πολιτιστικη βιομηχανια, μουσικη, videos

Στις 26 Δεκέμβρη στις περιοχές Τσιάπας του Μεξικού ξεκίνησε το 1ο Παγκόσμιο “Φεστιβάλ Οργής και Αξιοπρέπειας” των Ζαπατίστας.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την εξέγερση, 280 συλλογικότητες από 26 διαφορετικές χώρες έδωσαν το παρόν και άκουσαν τον εναρκτήριο χαιρετισμό που περιείχε ένα μήνυμα στα ελληνικά - παρακαλώ!! - προς την ελληνική εξέγερση. Συγκεκριμένα έλεγε :
“Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε χαιρετάμε.
Δέξου το σεβασμό μας και το θαυμασμό μας γι’ αυτό που σκέφτεσαι και κάνεις. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Ευχαριστούμε.”
Εδώ και το ηχητικό ντοκουμέντο. Περισσότερα στο indymedia…

Μέσα στη φρίκη της Παλαιστίνης, μια βαθειά ανάσα από την Κεντρική Αμερική…
Υ.Γ. Αχχχ… μου βγαίνει ο σπιουνολιακοπουλοχαφιεδισμός μέσα μου και μου ψιθυρίζει στ` αυτί… “Ποια εξέγερση και σαχλαμάρες… Το παγκόσμιο συνέδριο των κουκουλοφόρων παρακρατικών ήτανε…”
Posted in Κουβεντα Να Γινεται Tagged: πολιτικη, για δες τι εμαθα, διαδωσε το, ιμπεριαλισμός, μαθητές 2008

Θέλω να σας ευχηθώ ευτυχισμένο 2009, με υγεία…
Θα `θελα όλα τα επόμενα χρόνια να αναβλύζουν αυτή την γλυκιά απλότητα του Unattainable. Οι Little Joy είναι ένα αμερικανοβραζιλιάνικο συγκρότημα και πριν από κάνα δίμηνο έβγαλαν το πρώτο τους cd.
Απλά απολαύστε αυτό το δίλεπτο τραγουδάκι με τις δυο κιθάρες και τη ζεστή φωνή της Binki Shapiro.

I can’t coerce you into this one
Jealousy, lay all your spells to bed
I’ll choose unloved instead

Posted in παραληρήματα Tagged: ποιητικη αδεια, πολιτιστικη βιομηχανια, μουσικη, videos

O.K. Κόλλησα… Μου έχει μείνει το τραγούδι των τίτλων από το “Battle In Seattle”. Εκεί βρήκα τη πολύ καλή δουλειά του Badmarsh & Shri. Ινδοβρετανοί και οι δύο, ο Badmarsh στα keyboards και ο Shri στο μπάσο,  μέσα στο κλίμα του ethnic trip hop, κάτι αντίστοιχο με τους διάσημους, πλέον, Asian Dub Foundation. Το Signs είναι ένα τραγούδι 8 χρόνων, πλέον, και αρκετά πιασάρικο. Ήταν η περίοδος που το  trip-hop ήταν στο εμπορικό φόρτε τους.
Μπορεί το drum-n-bass να μην “είναι της μόδας”, αξιόλογη δουλειά συνεχίζει και βγάζει ο Badmarsh. Το Γενάρη του 2008 κυκλοφόρησε το Eastern Promises που κομμάτια του μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του στο myspace.

Posted in το τραγουδι της εβδομάδας Tagged: πολιτιστικη βιομηχανια, μουσικη

Ξαναγυρνάω πολλές φορές στους “κλασσικούς”. Oι Bauhaus - άλλο ένα μπαουικής επιρροής γκρουπ - με το Bela Lugosi`s Dead έμειναν στο πάνθεον της παγκόσμιας μουσικής ιστορίας. Ο dark ήχος τους και η goth αισθητική τους έκαναν χιλιάδες (αν όχι εκατομμύρια) νέους ανα τον κόσμο να γοητεύονται από τον νέο “Πρίγκιπα του Σκότους” Πίτερ Μέρφυ… Το τι καμπαρντίνα πουλήθηκε, δε λέγεται…
Πάντως δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πως η zombie αισθητική είναι αρκετά οικία σε όλους(;) μας. Όταν μιλάς για να “παρατείνουμε το Μέσο Όρο Ζωής” ή την αρχετυπική “Αιώνια Ζωή”, το μυαλό των περισσότερων δεν πάει στη Πήγή της Νεότητας (δείτε την ταινία The Fountain), αλλά σε βρικόλακες και ζόμπι.
Μήπως έχουμε εθιστεί να ζούμε μαζί με κάτι σάπιο; Μήπως πολλά πράματα έχουν ψοφήσει καιρό πριν και ταλαιπωρούν τη ζωή μας; Μήπως ΥΠΑΡΧΟΥΝ πράγματι βρικόλακες της ευτυχίας μας; (… και δεν εννοώ ΜΟΝΟ τον Μητσοτάκη…)

… κι ένα βιντεάκι, άγνωστο σε μένα. Έχει και high-tech “σούπερ” 30 χρόνων (από macintosch;)!!!

Posted in το τραγουδι της εβδομάδας Tagged: πολιτιστικη βιομηχανια, μουσικη, videos

Το Σαββατοκύριακο είδα μια ταινία στο DVD που έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Κυκλοφόρησε το φθινόπωρο στις Η.Π.Α. και είναι άγνωστο το αν και πότε θα προβληθεί στην Ελλάδα. Μπορείτε να την βρείτε με ελληνικούς υπότιτλους στο myblog.
To Battle In Sheattle δεν είναι ντοκιμαντέρ, αλλά ένα πολιτικό θρίλερ που εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.  Περιγράφει την προσπάθεια των ακτιβιστών να σταματήσουν τη σύνοδο και παράλληλα θίγονται σχεδόν ΟΛΑ τα ζητήματα που μπορούν να προκύψουν. Βία και μη-βία, εξουσία και καταστολή, media, ουδέτεροι πολίτες, ΜΚΟ που ελπίζουν να κερδίσουν κάτι από τον Π.Ο.Ε…. Σε αυτές τις καταστάσεις, προκύπτουν ο φόβος της σύλληψης, η βιαιότητες των μπάτσων, η οργή των διαδηλωτών… το χάσιμο της ελπίδας και η στήριξη από τους συναγωνιστές. Το μόνο “πρόβλημα” της ταινίας είναι ότι ανοίγει πολλά θέματα κι έτσι μένει στη σκιαγράφηση τους. Χάνεται, έτσι, η δυνατότητα το τόσο καλό καστ ηθοποιών να δώσει κάτι παραπάνω.
Το πιο εντυπωσιακό της ταινίας είναι πως για πρώτη φορά μετά τα `70ies, έχουμε παραγωγή επιπέδου blockbuster, με εμπορικό καστ αλλά

Γιώργο, τη φύλαγα την πρόταση σου για σωστό timing… Οι Clash, το πασίγνωστο πανκ συγκρότημα, έβγαλε στα 1979 το The Guns Of Brixton. Το τραγούδι αυτό θεωρείται “προφητικό” της τεράστιας εξέγερσης του Μπρίξτον στα 1981. Όχι άλλα σχόλια… Απλά απολαύστε το ράθυμο, reggae mood…

You can crush us
You can bruise us
Yes, even shoot us
But oh-the guns of Brixton

Posted in το τραγουδι της εβδομάδας Tagged: πολιτιστικη βιομηχανια, μουσικη

Επειδή έχω βαρεθεί και ΣΙΧΑΘΕΙ κάθε τρομολάγνο σε κανάλια να αλυχτά για τους “ελάχιστους κουκουλοφόρους που καταστρέφουν τη ζωή και τις περιουσίες μας”…
Επειδή, πολύ περισσότερο, έχω ΑΗΔΙΑΣΕΙ από Παπαρήγες και Τσιπρέους που διαφοροποιούνται από “τους κουκουλοφόρους που δυσφημούν το κίνημα (ή είναι και χαφιέδες)
Επειδή έχει καταντήσει φαιδρή η προσπάθεια κάθε ανάρχα να ταυτίσει τη νεολαϊστικη εξέγερση με τα εθιμοτυπικά σπασίματα στη Σταδίου….
Παραθέτω φωτογραφίες και ένα βίντεο και θέτω 6+1 ερωτήματα:

Με ποιο τρόπο ξεχωρίζω ένα χαφιέ από “ένα λαϊκό αγωνιστή”;
Αρκεί το χρώμα της σημαίας ή θέση του στο μπλοκ;
Οι χαφιέδες φοράνε ΠΑΝΤΑ κουκούλες; (φωτογραφία 1)

Οι κουκουλοφόροι είναι ΠΑΝΤΑ χαφιέδες; (όλες οι υπόλοιπες φώτο και το βίντεο)
Υπάρχουνε χαφιέδες-προβοκάτορες μαθητές; (βίντεο)
Υπάρχουνε χαφιέδες και προβοκάτορες 13, 14, 15 χρονών; (όλες οι επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα σε όλη την Ελλάδα)

και 7ο: Μήπως επειδή κανένας δεν κάνει αυτό που πρέπει, βρίσκουμε την ευκολία του “χαφιέ και κουκουλοφόρου” για να μην απαντάμε ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ στους πιτσιρικάδες;
Παρακαλώ κάθε σοβαρή (ή

Λέμε συχνά πως “όλα έχουν ειπωθεί”, όμως πόσες φορές έχουμε νιώσει πως κάτι λείπει; Ίσως η ένταση ή η σαφήνεια; Όχι… όταν ακούω τις δηλώσεις πολιτικών για “συγγνώμη” ή “αγάνάκτηση” , δίνω τελικά περισσότερη σημασία στα λόγια που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΙΠΩΘΕΙ…

Yo, yo it’s the unspoken word
You not heard, get

Οι Public Enemy είναι, ίσως, το γνωστότερο και πιο ιστορικό συγκρότημα rap στον κόσμο. Με σκληρό, πολιτικό στίχο υπέρ του μαύρου “εθνικισμού”, πάντα στην πρώτη γραμμή για τα δικαιώματα της φυλής τους, με το δίσκο τους “Fear Of The Black Planet” στα 1990 εξέφρασαν μια αγανάκτηση που κυκλοφορούσε υπόγ

Για πρώτη (και ελπίζω τελευταία φορά) σήμερα θα έχω δύο τραγούδια για “τραγούδι της εβδομάδας”. Ο λόγος οφείλεται στους cast-a-blasta. Μέσα στην τρέλα της περασμένης εβδομάδας (που αποτέλεσμα είχε όχι μόνο να μη τεσταρω τα παιχνιδάκια μου, αλλά να μην προλάβαίνω να φτύσω, που λέει ο λόγο

Πάνω που προσπαθώ να μετριάσω το Football Manager, να σου και το νέο Tomb Raider: Underworld… Μόλις το ξεκίνησα και δεν ξέρω παραπάνω λεπτομέρειες. Ευτυχώς το πισάκι μου το “σηκώνει” και αυτό…(ουυυυφ!!). Μου τη σπάει όταν κάθε τρεις και λίγο σε τρέχουν για καινούριο επεξεργαστή και κάρτα γραφικών.
Α

…waisting time in the unemployment line, sitting around waiting for a promotion.

Don`t you know…their talkin` about a revolution, it sounds like a whisper…
(…χάνοντας τον χρόνο τους περιμένοντας το επίδομα ανεργίας ή μια προαγωγή.
Τις συζητήσεις τους για την Επανάσταση θα τις κάνουν χαμηλόφωνα… ψιθυριστά…)
Ένας ψίθυρος μερικές φορές είναι τό

Ποια είναι η Alice Glass; Μα η 20χρονη τραγουδίστρια των Crystal Castles που σας είχα παρουσιάσει πριν από ένα εξάμηνο με το Courtship Date. Η δημοτικότητα του συγκροτήματος απογειώθηκε μετά την εντυπωσιακή εμφάνιση τους στο φεστιβάλ του Γκλαστονμπέρι φέτος. Ειδικά η σκηνική παρουσία της (ελαφρώς “�

Μας είδαν που “χωρίσαμε” την περασμένη εβδομάδα και οι “CSS” μας προτείνουν πως είναι ώρα για “Move”. Πάμε παρακάτω, λοιπόν, με look-a-like `80ίλα “ανεβαστικό” ήχο. Μόνο αυτή η τρελοπαρέα από τη Βραζιλία μπορεί να κάνει τέτοιο χαρωπό ήχο και με υψηλή ποιότητα.
Ξέρω πως πριν από τεσσεράμι

caption από το αρχικό clip της
Την περασμένη εβδομάδα βυθιστήκαμε στο χειμαρρώδη έρωτα της βραζιλιάνικης bossa nova. Σήμερα λέω να “χωρίσουμε” κόσμια… Με έναν σουηδικό πολιτισμό, civilised as we are… Τι σκατά ευρωπαίοι είμαστε…
H Lykke Li είναι μια 22χρονη indie τραγουδίστρια. Έβγαλε το πρώτο της cd το Φ�

Η μαύρη φυλή, η Βραζιλία, η σάμπα ήταν πάντα ένα ευχάριστο θέμα για τους λευκούς αστούς. Μια νότα ξενοιασιάς, μια διέξοδος από τη βάρβαρη καθημερινότητα. Εκεί στους brutal, savage «άγριους» (αχχχ!!) που το μόνο που κάνουν είναι να γελάνε και να πηδιούνται, ο κάθε μικροαστός/μικροαστή μπορο�

Τον τελευταίο μήνα ήθελα να κάνω ένα μίνι αφιέρωμα στη Bossa Nova. Μια light (ή και φλώρικη θα έλεγαν κάποιοι) εκδοχή της sampa. Τι πιο καλή ευκαιρία από το soundtrack της ταινίας “Μαύρος Ορφέας“. Το Manha De Carnaval του Luiz Bonfa, έγινε από τα πιο διάσημα τραγούδια της εποχής του.
O “Μαύρος Ορφέας” γυρίστηκ

Σήμερα δεν σας έχω μουσική για αυτοκίνητο ή τη δουλειά. Το σκέφτηκα αρκετά την περασμένη εβδομάδα, αλλά αποφάσισα να το “ανεβάσω” στο “τραγούδι της εβδομάδας” γιατί θέλω να αξιολογηθεί σαν μουσική κι όχι σαν “κάτι περίεργο”.
Η Δάφνη Όραμ γεννήθηκε στην Αγγλία στα 1925 και το 1942 α